20 Οκτ 2007

Μικρό Ιστιοφόρο

Οσυνομιλητής μου κοιτούσε προσεχτικά πίσω από το διαφανές παραπέτασμα της παραθαλάσσιας καφετέριας το μικρό ιστιοφόρο. Βυθισμένος στις σκέψεις του, με την προσοχή του εστιασμένη στην αργόσυρτη πορεία του σκάφους που ήταν σαν ένα στίγμα μιας ήρεμης πορείας που έβγαινε σαν σωτηρία από τον προηγούμενο δαιδαλώδη μονόλογό του.

Ξεκούραζε το βλέμμα του και τις σκέψεις του - αυτό κατάλαβα αν και είπε, πως απλά το κοιτούσε και μόνο...
Είχε πει πως ήταν αριστερός κάποτε, μετά ψήφισε Πασόκ, στις τελευταίες εκλογές το Λαός. Σίγουρα δεν ήταν οπαδός κανενός και ως εκ τούτου μπορούσε να σκέπτεται αμερόληπτα. Μου είπε πως θα ψήφιζε για την εκλογή προέδρου - το ποιόν δεν θα το πω τώρα, σημασία έχει πως είχε αποφασίσει, ήξερε τι δεν θα πήγαινε καλά στη μια περίπτωση. τι θα πήγαινε καλά στην άλλη.
Μετά ελέχθησαν και άλλα - περί της πολυσυζητημένης "διαπλοκής", περί των "συμφερόντων", περί του πόθεν έσχες και της μη εφαρμογής του στα υψηλά ιστάμενα μέλη των διαφόρων κυβερνήσεων.

Η συζήτηση ήταν ενδιαφέρουσα, το απόγευμα κυλούσε προς το τέλος του. Ο χειμαρώδης λόγος του συνομιλητή μου είχε εξαντληθεί καθ' όσον το θέμα είχε ολοκληρωθεί, τα συμπεράσματα είχαν εξαχθεί. "Ηλίου φαεινότερον" το τι μέλλει γενέσθαι και στις δύο περιπτώσεις - έβγαινε καθαρό και ξάστερο το αποκορύφωμα της ανάλυσης που μόλις είχε τελειώσει.

Το καραβάκι αργά διέσχιζε τη θάλασσα και ο τιμονιέρης του σίγουρα απασχολούνταν με τη ρότα, με τον άνεμο που ήταν ούτε δυο μπωφόρ - σχεδόν άπνοια αν δεν παρατηρούσες τον ελαφρύ κυματισμό της θάλασσας... Η Φύση ήταν ήσυχη, η ταραχή μέσα μας, με όλα αυτά που συνέβαιναν και για τα οποία θα 'πρεπε συνέχεια να παίρνουμε μια θέση, να έχουμε μια άποψη.

Προ καιρού...

Το Χελωνάκι

Το κρύο που σκότωσε το χελωνάκι Σήμερα έθαψα το χελωνάκι. Σε μια άκρη του κήπου κοντά στον Βέρντι, το καναρίνι. Το χώμα που του έρριξα...