Silencio

Gazarte Terrace Στην έξοδο του μετρό του Κεραμεικού (Γραμμή Σύνταγμα - Μοναστηράκι) μόλις λίγα βήματα απόσταση, βρίσκεται το Gazarte  -Χώρος Τέχνης και Πολιτισμού: Κινηματογράφος, βιβλιοπωλείο, μουσική σκηνή και τελευταίο αλλά πολύ καίριο, το μπαρ του με τις μουσικές από γνωστούς ραδιοφωνικούς παραγωγούς, τα εξωτικά κοκτέιλς και κυρίως η Θέα! Μια θέα απ' την ταράτσα του σύγχρονου μοντέρνου Κτιρίου όλης της Αθήνας και από ψηλά! Όσο κρατάνε οι καλοκαιρινές νύχτες, μια επίσκεψη στην ταράτσα του Gazarte θα ανταμοίψει τον επισκέπτη κάθε διαφορετικού γούστου: Εδώ η Αθήνα δείχνει όντως "της γης το δαχτυλίδι" του παλιού τραγουδιού. Μακριά από το θόρυβο της πόλης, τους μετανάστες σε κάθε βήμα, τις ουρές στα κάθε λογής ταμεία, τις χρονοβόρες μετακινήσεις, τη μιζέρια τέλος πάντων που τη συναντάς συχνά-πυκνά και που κυρίως οφείλεται στην έλειψη πρασίνου, στις δύσκολες κυκλοφοριακές συνθήκες, στους στενούς δρόμους ως επί το πλείστον, στη πυκνή δόμηση κλπ. Δίπλα από το μπαρ ...

Ελενη Παπουτσα - Κυρια με Κοκκινα 🎨 Στην Αίγινα, στον Πύργο Μαρκέλλου έλαβε χώρα η έκθεση ζωγραφικής της Ελένης Παπουτσά. Η ζωγράφος εξέθεσε έργα - λάδι σε μουσαμά, υπό τον τίτλο " Αισθήσεις ", στο πνεύμα μιας παρελθούσας εποχής, με θέματα βγαλμένα από ένα παρελθόν που δεν απογοήτευε τόσο, όσο το σημερινό παρόν... Σ' ένα μοντέρνο χώρο, προσφάτως ανακαινισμένο, η γκαλερί στο Πύργο Μαρκέλλου υπήρξε ένας φιλόξενος χώρος για τις απόκοσμες φιγούρες της Κας Ε. Παπουτσά. 👉 Σχετικό Άρθρο "Η Αίγινα των κοντινών ονείρων" εδώ   → Περισσότερα για την έκθεση αυτή που έλαβε χώρα μεσούντος του Αυγούστου στο γραφικό νησί της Αίγινας.

Ludivine Sagnier - Diane Kruger Ένα βλέμμα διεισδυτικό στον κόσμο των ιδιαίτερων ψυχικών περιπτώσεων. Το διαφορετικό, το αλλιώτικο δεν είναι μακριά μας. Ίσως και να 'ναι δίπλα μας. Μπορεί να είναι ο φίλος, ο αδελφός, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Αυτό είναι το θέμα της έξοχης ταινίας " Ατίθαση Λίλι " γαλλικός τίτλος " Pieds nus sur le limaces " —Ακριβής μετάφραση: "Ξυπόλητη στα σαλιγκάρια", που πραγματεύεται με εντελώς διαφορετικό τρόπο το ζήτημα της παράνοιας. Εδώ η παράνοια της Λίλι όμως δεν είναι άλλογη. Έχει την πηγή της στην αφελή πλην όμως διορατική και με μεγάλο αίσθημα ματιά της στα πράγματα που την περιβάλλουν, στους ανθρώπους. Όλα τα παίρνει επάνω της, τα οικειοποιείται - μετουσιώνοντας τα σε συναισθήματα και όπου μπορεί τα ιδιοποιείται στο σημείο να τα μεταβάλει σε προσωπικά αντικείμενα ή και σε ζωντανά πλάσματα που τη συντροφεύουν. Η αδελφή της αντίθετα, είναι μια δικηγόρος που ζει στη πόλη που όταν μαθαίνει τη κατάσταση της αδε...

Οι Φύλακες της Ανατολίας Ο συγγραφέας Πασχάλης Λαμπαρδής, που πέρυσι εξέδωσε το μυθιστόρημα «Η Κοιλάδα των Σπαθιών» (εκδόσεις Πατάκη), μας διηγείται την ιστορία του προηγούμενου βιβλίου του « Οι Φύλακες της Ανατολίας », που κυκλοφόρησε από τον ίδιο εκδοτικό οίκο το 2005 Πασχάλης Λαμπαρδής: " Σα να με καλούσαν οι ήρωες μου να τους ζωντανέψω " Κατ' αρχάς πιστεύω ότι ένας συγγραφέας θα πρέπει από μόνος του να αποτελεί ένα βιβλίο, άλλωστε ό,τι είναι ο καθένας, αυτό περνά και στην προσωπική του ζωή. Έχω εκδώσει τέσσερα βιβλία και όλα σχεδόν κρύβουν πίσω τους τη δική τους ιστορία. To προηγούμενο όμως, "Οι Φύλακες τns Ανατολίας", κρύβει όντως ένα άλλο βιβλίο, για τον τρόπο που προέκυψε, αλλά και για όσα βίωσα κατά τη διάρκεια συγγραφής του. Πριν πέντε χρόνια περίπου είχα μεταβεί για πολλοστή φορά στην Κωνσταντινούπολη, να συνεχίσω ένα μυθιστόρημα που έγγραφα εκείνη την εποχή. Τότε, κατά περίεργες συνθήκες, μου έκλεψαν το χαρτοφύλακα, όπου μέσα εκτός ...

Έκπτωτος Άγγελος Ιλια και Εμίλια Καμπακόφ: Ο Αγγελος που πέφτει, εγκατάσταση, 2006 Ο «Μεγάλος Περίπατος» περιλαμβάνει ορισμένα συγκλονιστικά έργα - έργα που ταράζουν, γεννούν νέες σκέψεις και παρέχουν ανακούφιση ως προς τη συχνή αίσθηση ότι η σύγχρονη τέχνη είναι μια διαδικασία αδιάφορα εσωστρεφής και αποκλειστική, δίχως την παραμικρή διάχυση στο κοινωνικό πεδίο. Ένα τέτοιο έργο είναι « Ο Άγγελος που πέφτει » των Ουκρανών Ιλια και Εμίλια Καμπακόφ. Ευμεγέθες αλλά υπαινικτικό, το ορατό στοιχείο του έργου από απόσταση είναι ένας ξύλινος φράχτης. Είναι αρκετά ψηλός και δεν επιτρέπει να δει κανείς τι κρύβεται από πίσω, όμως στη μία πλευρά του υπάρχει μια εξέδρα θέασης. Την ανεβαίνει κανείς, περιμένοντας λίγο να εξαπατηθεί, να ανακαλύψει ότι όλη κι όλη η σκέψη είναι ο φράχτης και η απόφαση της θέασης, η πράξη της ανάβασης, η συμμετοχή. Μόλις ανεβαίνει ωστόσο όχι μόνο μεταπίπτει από την επιφυλακτικότητα στην απόλυτη παράδοση εν ριπή οφθαλμού, αλλά βρίσκεται αντιμέτωπος με μια σκληρή...