Έξοδος από το Αδιέξοδο

Υπάρχει διαχωριστική γραμμή υπάρχουν τα αντίθετα: Άσπρο-Μαύρο, Άσπρος-Μαύρος, Καλό-Κακό, Ψηλός-Κοντός κ.ο.κ. Ποιος μπορεί να το αρνηθεί; Ό,τι υπάρχει στην αντίληψη μας υπάρχει με το αντίθετο του: Ανατολή-Δύση, Πρωί-Βράδυ, Ακριβό-Φτηνό, Εύκολο-Δύσκολο, Φαγοπότι-Νηστεία, Ανήφορος-Κατήφορος, Ζεστό-Κρύο κ.ο.κ. Αυτά ονομάζονται τα Ζεύγη των Αντιθέτων.

Αν τώρα μιλήσουμε για το Μνημόνιο υπάρχουν οι Μνημονιακοί και οι Αντιμνημονιακοί, υπάρχουν τα Ολιγοπώλια και οι απλοί παραγωγοί, υπάρχουν τα Μονοπώλια και οι πωλητές μπανανών στο δρόμο, υπάρχει ο Καπιταλισμός με τα Μονοπώλια και τις Τράπεζες, υπάρχει και ο Σοσιαλισμός με την υποστήριξη στις μάζες, υπάρχει τέλος, η Ζωή και το Τέλος αυτής.
Το Κοινωνικό γίγνεσθαι έτσι προχωράει με τη πάλη ή αντιπαράταξη των Αντιθέτων.
Το άτομο ζορισμένο μέσα σ' αυτές τις αντιθέσεις αισθάνεται εγκλωβισμένο, αγωνίζεται για ένα μερίδιο στη διανομή των αγαθών που η κοινωνία έστω έτσι κουτσουρεμένη, του προσφέρει.
Τώρα αυτό το μερίδιο, έρχεται το καθ' ημάς Μνημόνιο να του το κουτσουρέψει έτι περαιτέρω.

Λαχανιασμένο απ' το φόβο το άτομο, στριμωγμένο στη γωνία περιμένει τα πολιτικά κόμματα να του δώσουν μια λύση. Αν στραφεί προς το κόμμα Παπαρήγα ξέρει πως είναι αδιέξος ο δρόμος που προτείνει. Μα κι οι ίδιοι το ξέρουν απλώς αντιπαρατίθενται στο σύστημα ορμώμενοι από ένα παλαιολιθικό -χόμπυ ας το πούμε- γνωρίζοντας πως δε θα 'ναι ποτέ σε θέση να υλοποιήσουν αυτά τους τα προστάγματα. Τα δυο κόμματα εξουσίας έχουν δείξει πολύ κακό δείγμα γραφής - ως και πρωταίτιοι μπορούν να χαρακτηρισθούν του σημερινού αδιεξόδου. Ο κόσμος διαισθάνεται πως με μια άλλη πολιτική —πιο μαχητική και τεκμηριωμένη, θα μπορούσε και το χρέος να είχει μηδενισθεί και τα μέτρα να μην είχαν παρθεί στο βαθμό αυτής της "βάρβαρης" έκτασης. Τώρα αναζητείται επειγόντως μια έξοδος - διέξοδος απ' τη Κρίση.

Ο Τζαμαϊκανός τραγουδιστής ημίθεος Bob Marley είχε επισημάνει το πρόβλημα της αντίθεσης μεταξύ ενός το λιγότερο, "παραγκωνισμένου" λαού και της εξουσίας των Μεγαλοπωλίων και των Εκφραστών τους. Έξοδος ήταν η απάντηση αλλά το πως; Σήμερα αναζητείται στην Ελλάδα επειγόντως ο τρόπος και το "μείγμα" της πολιτικής που πρέπει να ακολουθηθεί. Συνέπεια αυτού είναι να αναγνωρίσει η Τρόικα την ανάγκη της συνεργασίας που επιβάλλεται από τη συγκυρία καθώς η μονομερής επιβολή μέτρων τύπου "τυφλοσούρτης" δεν αποδίδει —πράγμα δύσκολο, γιατί αυτοί πιστεύουν στην ορθότητα των μέτρων. Πιστεύουν πως με το μηδενισμό των ελλειμμάτων θα μπορέσει εκ των υστέρων, η Οικονομία να πάρει μπρος. Θα ξεκινήσει μια ανάπτυξη που πιστεύουν δε θα είναι επιβαρημένη με τα νοσήματα του παρελθόντος.
Μια άλλη (αντίθετη) άποψη αναρωτιέται πως θα γίνει αυτό, όταν θα έχει πέσει το κατά κεφαλήν εισόδημα με το πισωγύρισμα, που αυτό καθ' εαυτό το γεγονός των μέτρων θα έχει επιφέρει στη χώρα... Μετά από πόσα χρόνια διερωτάται κανείς... Έτσι με τα βήματα προς τα πίσω, θέλουν να πάνε μπροστά - Πως αυτό μπορεί να γίνει; Τα βήματα προς τα πίσω οδηγούν σε γκρεμό καθώς και τα βήματα προς τα μπρος. Ιδού το μεγαλύτερο αδιέξοδο.

Σήμερα επειγόντως αναζητείται η Έξοδος από τα Αδιέξοδο. Μόνο ο συσχετισμός δυνάμεων που θα προκύψει απ' τις εκλογές —αφού προηγουμένως έχει επιχειρηθεί, μια ξεκάθαρη στάση και άποψη, ένα ξεκαθάρισμα θέσεων και δυνάμεων των κομμάτων με γνώμονα την Ιστορική τους ευθύνη και μόνο, μπορεί να δώσει μια λύση: Η λαϊκή Ετυμηγορία!

Ατίθαση Λίλι: Μια ανατομία του Παράδοξου

Ένα βλέμμα διεισδυτικό στον κόσμο των ιδιαίτερων ψυχικών περιπτώσεων. Το διαφορετικό, το αλλιώτικο δεν είναι μακριά μας. Ίσως και να 'ναι δίπλα μας. Μπορεί να είναι ο φίλος, ο αδελφός, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας.

Αυτό είναι το θέμα της έξοχης ταινίας "Ατίθαση Λίλι" γαλλικός τίτλος "Pieds nus sur le limaces" —Ακριβής μετάφραση: "Ξυπόλητη στα σαλιγκάρια", που πραγματεύεται με εντελώς διαφορετικό τρόπο το ζήτημα της παράνοιας. Εδώ η παράνοια της Λίλι όμως δεν είναι άλλογη.
Έχει την πηγή της στην αφελή πλην όμως διορατική και με μεγάλο αίσθημα ματιά της στα πράγματα που την περιβάλλουν, στους ανθρώπους.
Όλα τα παίρνει επάνω της, τα οικειοποιείται - μετουσιώνοντας τα σε συναισθήματα και όπου μπορεί τα ιδιοποιείται στο σημείο να τα μεταβάλει σε προσωπικά αντικείμενα ή και σε ζωντανά πλάσματα που τη συντροφεύουν.
Η αδελφή της αντίθετα, είναι μια δικηγόρος που ζει στη πόλη που όταν μαθαίνει τη κατάσταση της αδελφής της που επιδεινώνεται με το θάνατο της μητέρας τους έρχεται στο εξοχικό τους σπίτι να τη προσέχει συντροφεύοντας τη και επιτηρώντας τη.

Όμως όλα θ' αλλάξουν από αυτή τη συμβίωση. Απέναντι στον αγνό κόσμο των συναισθημάτων της αδελφής η μεγάλη θα καταλάβει τον ψεύτικο κόσμο που δημιουργούν τα δικά της αισθήματα προς τον άνδρα της και κατ' επέκταση σε όλο τον κόσμο που την περιβάλλει. Κλεισμένη μέσα στη συμβατικότητα, εν μέρει θα γοητευθεί από τον άνευ συμβατικών ορίων κόσμο - προσωπικό και της ίδιας της εξοχής που ζει η αδελφή της και θα αποφασίσει στο τέλος να τον μοιραστεί μαζί της.
Θα πουλάνε στην εθνική οδό με το καμιόνι που αγόρασε τις παντόλφες με το δέρμα ζώων που φτιάχνει η Λίλι στο "γραφείο" της με τη ραπτομηχανή της!

Ένα έργο με εκπληκτική  φωτογραφία της γαλλικής εξοχής, με όμορφες εικόνες των δυο όμοιων στη φινέτσα και στην ομορφιά των αδελφών αλλά με εντελώς διαφορετικό τρόπο, μια ματιά θριάμβου στη φύση που μπορεί να μας δώσει τόσες απλές χαρές: Απλή χαρά, αγνή αίσθηση των πραγμάτων, ελευθερία στις κινήσεις του σώματος αλλά και του μυαλού που αποστερημένο από την περίπλοκη σκέψη που επιβάλλουν οι κοινωνίες αφήνεται στην ησυχία και την ανάπαυση.
Μια παγανιστική απάντηση-εικόνα, στις σύγχρονες κοινωνικές συμβάσεις εν κατακλείδι της ίδιας της σκηνοθέτιδος που όμως μέσω αυτής καταφέρνει με τα καρρέ της ταινίας  να αναδεικνύει κάθε τόσο την ομορφιά, παράλληλα με την επικινδυνότητα των ανθρώπων που δυστυχώς αντιμετωπίζουν διανοητικά προβλήματα, καθώς και τα "υποφώσκοντα" αδιέξοδα των υπολοίπων.

Απ' την άλλη, η ζωή στη πόλη διαχωρίζεται από την αγροτική ζωή με την κόκκινη γραμμή στης Συμβατικότητας —των αισθημάτων, των συμπεριφορών: Το άτομο εγκλωβισμένο μέσα σ' αυτήν κινδυνεύει εξίσου με το προβληματικό άτομο που αρνείται όλες τις κοινωνικές επιταγές θέλοντας να δρα μόνο με το δικό του τρόπο. Η σκηνοθέτις δεν προτείνει λύση αλλά ρίχνει μια ματιά στο συγκερασμό των δύο νοοτροπιών μήπως κι εκεί μπορεί να βρεθεί κάποια χρυσή τομή.

Η αγνή σοφία της Φύσης με την επικινδυνότητα της Ανθρώπινης Φύσης —είτε αυτή είναι κοινωνικά ενταγμένη είτε δεν μπορεί να ενταχθεί που και στις δυο περιπτώσεις είναι τόσο προβληματική για τη καθημερινή πορεία του ανθρώπου συμπέρασμα που προκύπτει απ' τη διττή λαθεμένη κατηγοριοποίηση του νοήματος της Φύσης. (Α΄Bραβείο Κριτικής Επιτροπής Γαλλόφωνου Φεστιβάλ Αθήνας - 2011 - Γαλλικό Ινστιτούτο - σχετικά)
Η ηθοποιία και των δυο πρωταγωνιστριών (Ludivine Sagnier, Diane Kruger) είναι εκπληκτική - με την ένοια της πλήρους ταύτισης με τους ρόλους των δυο αγαπημένων αδελφών που ζουν στο σπίτι της μητέρας τους ενδεδυμένες μόνο το ρόλο των υποκειμένων στη φύση που τις περιβάλλει και των μόνων δεσμών εκείνων του αίματος που οδηγούν στη πλήρη ταύτιση μέσω της υποστήριξης του δυνατού προς τον αδύναμο. Επίσης ο Denis Menochet και όλοι οι υπόλοιποι, υπό την καθοδήγηση της σκηνοθέτιδος Fabenne Berthaud που έγραψε και το ομώνυμο βιβλίο, παίζουν θαυμάσια το ρόλο τους.
περισσότερα για τη ταινία | δικτυακός τόπος imdb | Επίσημος δικτυακός τόπος ταινίας

A message for "Troika"

You own me I don't

... Αυτό το κράτος έχει κάνει πολύ λίγα για τον απλό πολίτη. Ελάχιστα έργα επί εποχής Σημίτη διευκόλυναν και ομόρφηναν τη ζωή των Ελλήνων. Ό,τι απέκτησαν οι Έλληνες —και δεν μιλάμε για απατεώνες και φοροφυγάδες που δούλευαν το σύστημα συστηματικά. Στο σύνολο τους -στο διάστημα αυτής της "δήθεν" λένε τώρα, ευημερίας ξεχνώντα πόσο πολύ ευαγγελιζόταν  τότε απ' την Ε.Ε και όλο το καπιταλιστικό σύστημα (εγχώριο και αλλοδαπό)- οι Έλληνες τα απέκτησαν με στερήσεις και συνέπεια στις πάσης φύσεως υποχρεώσεις τους.
Γι' αυτό οι θυσίες και τα "χαράτσια" πρέπει να λάβουν τέλος και να επανέλθει η κατάσταση στο προ του ολέθριου 2009 κοινωνικό περιβάλλον - εδώ και τώρα και όχι μετά από 10 - 20 χρόνια όπως καθορίζεται στο επαίσχυντο "Μεσοπρόθεσμο".

Σαπούνι Αρκάδι

Η οικογένεια Μαλικούτη έχει πολύ βαθιές ρίζες στην Κρήτη, οι οποίες φτάνουν μέχρι το 1700. Ο Νικόλαος Μαλικούτης, οπλαρχηγός ανατολικών επαρχιών του Νομού Ρεθύμνης, υπήρξε ιστορική και ηρωική μορφή του νησιού και μνημονεύεται από τον ιστορικό Ψυλλάκη. Η γκραβούρα του εκτίθεται στο ιστορικό Μουσείο Ηρακλείου και στο Ιστορικό Μουσείο Αθηνών (Παλαιά Βουλή), ενώ σώζεται πολύστιχο κρητικό ποίημα αφιερωμένο στους ηρωισμούς του και στον μαρτυρικό θάνατο του μέσα στην πόλη του Ηρακλείου, και το όνομά του έχει δοθεί σε δρόμους και πλατείες.

Η εταιρεία μας ιδρύθηκε το 1946 από τον εγγονό του, τον Γεώργιο Μαλικούτη, άνθρωπο οραματιστή και πρωτοπόρο. Ο Γεώργιος Μαλικούτης γεννήθηκε το 1903 στο Ηράκλειο, και έζησε στην Κρήτη μέχρι την ηλικία των 18 ετών. Άτομο ανήσυχο και δραστήριο, αφού τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, μπάρκαρε με ένα καΐκι και βρέθηκε στη Μασσαλία. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ, κι έπειτα σπούδασε εμπόριο-οινολογία στην École supérieure de commerce στο Μονπελιέ, δουλεύοντας ταυτόχρονα για να βιοπορίζεται.
Ο Γεώργιος Μαλικούτης γύρισε στην Ελλάδα το 1928 και υπηρέτησε τη θητεία του στο Ναυτικό. Τότε μάλιστα τον έστειλαν πάλι στην Γαλλία, ως ακόλουθο κάποιου ναυάρχου, προκειμένου να φέρει στην Ελλάδα το «Έλλη», που μόλις τότε είχε αγοραστεί. Αν και του ζητήθηκε από την τότε Ανωτάτη Εμπορική (σημερινό Οικονομικό Πανεπιστήμιο) να ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα, εκείνος προτίμησε ν’ ακολουθήσει τα δικά του όνειρα, που τον έφεραν πίσω στην Κρήτη. (read more)

Δεν μπορούμε να σφυρίζουμε αδιάφορα

Στη συνέντευξη που έδωσε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης στους κ.κ. Αναγνωστάκη και Χασαπόπουλο, στην εκπομπή "Σαββατοκύριακο" έσπασε το νήμα: Βγήκε μπροστά, μ' όλο του το σθένος και διέρρηξε τους δεσμούς με το παρελθόν.
"Κάναμε λάθη κι εγώ μαζί με όλους", καταδίκασε τη πολιτική της υποτέλειας στους Γερμανούς εταίρους και τόνισε πως μ' αυτή τη πολιτική, η χώρα για τα επόμενα δέκα χρόνια οδηγείται σε τέλμα που θα το πληρώνουν οι νέες γενιές για πολύ καιρό... "Χρειάζεται μια νέα εκκίνηση, με νέες πολιτικές". "Μπορούμε να βγάλουμε τη χώρα απ' τα αδιέξοδα μέσα σε μια 5ετία" τόνισε. "Δεν μπορούμε να σφυρίζουμε αδιάφορα" είπε χαρακτηριστικά στη συνέντευξη του εννοώντας, ενώ τα προβλήματα ολοένα και συσσωρεύονται.
"Ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε λάθη". "Σήμερα το ΠαΣοΚ έχει χάσει την επαφή του με το λαό. Αλλά και την αξιοπιστία του στο εξωτερικό".

Από τα υψηλότερα στελέχη της Κυβέρνησης, υπουργός Ανάπτυξης σήμερα, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης αγωνίζεται για τη προσέλευση επενδυτών, σ' ένα κλίμα ιδιαίτερα ασφυκτικό. Αυτό δεν τον εμποδίζει να βλέπει στο μέλλον, στην ανατροπή ενός ζοφερού Σήμερα.
Σε τρεις μήνες θα γίνουν εκλογές. Ξέρει πως πρέπει να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη, να κερδηθεί μια μάχη που διαγράφεται εκ των προτέρων χαμένη ιδιαίτερα σκληρή και μάλιστα γι' αυτούς που δεν έφταιξαν και σε τίποτα!. Πιστεύει πως είναι δυνατόν να ανατραπεί το κλίμα αυτό. Η λύση που παρουσίασε στην εκπομπή του Μέγκα "Σαββατοκύριακο", είναι με μια νέα ηγεσία, ένα νέο ξεκίνημα, απαλλαγμένο απ' τις αγκυλώσεις της υποτέλειας προς τις ξένες επεμβάσεις μέσω Μνημονίων και πάσης φύσεως "αρρωστημένων" εξαρτήσεων, η μάχη με το Αύριο μπορεί να κερδηθεί.

Φεύγοντας μπροστά κάποιος, σπάζοντας τα δεσμά με το χθες που οδήγησε σε αδιέξοδα με την επιδείνωση της κάθε μέρας, περισσότερο απ' τη προηγούμενη, μοιάζει να μπορεί να κερδίσει το παιχνίδι. Ποιος μπορεί να περιμένει φως σ' ένα τούνελ που διαφαίνεται τόσο μακρύ - καθώς ολοένα τονίζεται πως θα διαρκέσει τουλάχιστον δέκα χρόνια, πιστεύοντας πως έτσι θα σωθεί; Σίγουρα ένα τον ενδιαφέρει να το έχει σίγουρο: Να μη χάσει τη καρέκλα του!

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης δεν ανήκει σ' αυτούς. Τραβάει μπροστά, κλωτσώντας τη καρέκλα. Στέκεται στο Μέλλον ενώπιος ενωπίω κι όχι μετά από μια 10ετία. Ξέρει καλά πως το Μέλλον δεν μπορεί να περιμένει άλλο με τόσα προβλήματα - μια ανεργία που καλπάζει και αγγίζει το 50%, με νέα χαράτσια, κλειστά καταστήματα, συρρίκνωση όλων των εισοδημάτων, τάση φυγής των νέων (7 στους 10 θέλουν να φύγουν απ' τη χώρα), μια δυσαρέσκεια ολοένα να αυξάνεται καθώς σε λίγο το διαβόητο σκληρό ευρώ, θα είναι ένα νόμισμα για τους λίγους και όχι για τους πολλούς ως όφειλε να ήταν μέσα σε μια Ευρώπη των Λαών, της Ευμάρειας και της Προόδου.

Φρυγανιές Elite

Σύντροφος στο τραπέζι, στο αυτοκίνητο ίσως, οι φρυγανιές βρίσκονται σε καθημερινή χρήση σε πολλών το διαιτολόγιο. Είτε γιατί αποφεύγουν το ψωμί, είτε γιατί θέλουν κάτι απαραίτητο να υπάρχει στο ντουλάπι της κουζίνας τους είτε θέλουν να έχουν ένα πρόχειρο σνακ στο σπίτι ή στο γραφείο.

Μα και το βράδυ, παρέα με φίλους ή ακόμη και μόνοι ένα σνακ με λίγο σαλάμι, τυρί μπίρα ή κρασί αποτελεί μια στάνταρ επιλογή. Η εταιρεία βγάζει και λεπτά σνακς τύπου κράκερ που αποτελούν την καλύτερη επιλογή για μια εύκολη διέξοδο στη πείνα ώσπου να έρθει η ώρα του φαγητού.
Η ποιότητα των προϊόντων Ελίτ είναι ικανοποιητική. Σε πακέτα δυο σειρών ή και μιας, είναι μια καθημερινή εικόνα στη κουζίνα. Σύντροφος στη διαδικασία του φαγητού, ικανοποιούν τη γεύση και τη πείνα.
Στην Ελληνική αγορά από το 1964, δημιουργεί το 2004 τις φρυγανιές χωρίς αλάτι, τις Σιλουέτ, τα κράκερς Μεσογειακά το 2004 στα πρότυπα των Λονδρέζικων κράκερς Cals, φρυγανάκια κ.ά. Σήμερα η εταιρεία ανήκει στον Όμιλο ΕΛΒΙΣΚΟ που έχει εξαγοράσει τις φρυγανιές Βοσινάκη, την Αλλατίνη, Κρις Κρις και Φόρμα. Περισσότεα για τα προϊόντα Elbisco

Μικροεπεξεργαστές: Έρχεται το τέλος τους;

Gordon Moore - Intel co-founder

Gordon Moore: "Τα απαιτούμενα τρανζίστορς μέσα στα τσιπς των κομπιούτερς θα διπλασιάζονται κάθε δυο χρόνια"

Μικροεπεξεργαστές - Μια απλοποιημένη Ανάλυση

Μικροεπεξεργαστης - Είναι η "καρδιά" του computer καθώς και όλων των ηλεκτρονικών ειδών. Σχεδιάζεται από τον προγραμματιστή - Αρχιτέκτονα βάσει του ειδικευμένου προγράμματος που κατασκεύασε στον Υπολογιστή του, το οποίο υλοποιείται σε απτό αντικείμενο, από τους κατασκευαστές Μηχανικούς επάνω σε μαλακή σιλικόνη μέσω σειρών διάτρητων μασκών - που όπως προελέχθη, σχεδίασε ο αρχιτέκτων του σχεδίου του μικροεπεξεργαστή.
Ειδικά οι μικροεπεξεργαστές, σήμερα φτιάχνοναι με διαστρωματώσεις έως και δέκα διαφορετικών σχεδίων, που κατασκευάζονται πάνω σε "καλούπια", φόρμες - η ειδική ονομασία τους είναι Μάσκες που διαστρωματώνουν παράλληλα —κατά ύψος) τη κυλινδρική σιλικόνη.
Από κει και  η ονομασία - στο Λος Άντζελες, όπου εδρεύουν όλες οι εταιρείες κομπιούτερ και πληροφορικής, σαν "Κοιλάδα Σιλικόνης" (Silicon Valley).

Στην Intel η οποία είναι η πρωτοπόρος βιομηχανία επεξεργαστών - για παράδειγμα, υπάρχουν τρεις σειρές ειδικών επιστημόνων που ασχολούνται με την κατασκευή επεξεργαστών και μικροεπεξεργαστών: Χημικοί κυρίως, που διαμορφώνουν τη σιλικόνη για να μπορεί να διαπερνάται από τα ηλεκτρόνια, Μηχανικοί Σχεδίων και οι Κατασκευαστές Σχεδίων - εκείνοι δηλαδή που θα υλοποιοιήσουν το αρχικό σχέδιο. Οι χημικοί κατασκευάζουν το υλικό της σιλικόνης - το πως πρέπει να είναι για την κατασκευή, σε τι αναλογίες (σύσταση του μείγματος), τα συστατικά μέρη για να δεχτεί η κάθε στρώση 3 δις τρανζίστορς.

Οι σχεδιαστές (αρχιτέκτονες) φτιάχνουν το σχέδιο στο κομπιούτερ που βασίζεται στήν Άλγεβρα Μπουλ.
Η Άλγεβρα αυτή είναι αντίθετη με την ήδη γνωστή έχει δικούς της κανόνες 1+1=1 και όχι 2, 1+0=0 και όχι 1 όπως ξέρουμε από την Συμβατική Άλγεβρα του Σχολείου. Κατόπιν έρχεται η σειρά των κατασκευαστών (μηχανικών) (Σχολή Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών Πολυτεχνείου, ειδίκευση στο τσιπ - του μικροεπεξεργαστή): Υλοποιούν το σχέδιο με όλες τις λεπτομέρειες του Αρχιτέκτονα Σχεδίου - (Δεν υπάρχει εδώ Σχολή, πρέπει να πάει κανείς στο Εξωτερικό), που βασίζεται στην Άλγεβρα Μπουλ, υλοποιοιώντας το με βομβαρδισμό ηλεκτρονίων - για να δημιουργηθούν στη σιλικόνη οι τρύπες από το καλούπι.
(Ας πούμε είναι οι Μηχανικοί που κτίζουν το κτίριο πάνω στο σχέδιο του Αρχιτέκτονα του κτιρίου).

Microprocessor - Intel

Αυτή η κατασκευή αποτελείται από πολλά επίπεδα - ορόφους ας πούμε. Κάθε επίπεδο σιλικόνης όπου αποτυπώνεται "η μάσκα" είναι διαφορετικό. Η μαλακή σιλικόνη (πρώτη ύλη) αρχικά κατασκευάζεται σαν ρολό. Κόβεται σε φέτες όπου ανάμεσα περνάνε οι μάσκες με τα διαφορετικά σχέδια των αρχιτεκτόνων. Το μέγεθος του μικροεπεξεργαστή είναι σα το νύχι του μικρού δαχτύλου και έχει σήμερα ως δέκα πατώματα - τουλάχιστον για τους εξελιγμένους υπολογιστές.

Αυτό το τμήμα με τις επάλληλες στρώσεις από τα σχέδια το στέλνουν σήμερα από την Intel στην Ιαπωνία. Το υλικό συμπεριλαμβάνει τα σχέδια, τις μάσκες και τη πρώτη ύλη - τη ειδικά κατασκευασμένη σιλικόνη. Συνοδεύεται φυσικά με τους υπεύθυνους μηχανικούς της Ιντέλ που θα επιβλέπουν τη κατασκευή.
Γιτί άραγε εκεί; Διότι στην Ιαπωνία υπάρχουν οι καλύτεροι φακοί! Η σύνθεση λοιπόν με τα παράλληλα στρώματα σιλικόνης και μασκών, "βομβαρδίζεται" με ηλεκτρόνια. Μετά από τη διαδικασία αφαίρεση των μασκών, στερεοποιείται. Παλιότερα το έκαναν αυτό με ακτίνες λέιζερ αλλά σήμερα διαπερνούν το υλικό της σιλικόνης με ηλεκτρόνια, γιατί η σχεδίαση των πυρήνων των επεξεργαστών (μικροεπεξεργαστές), απ' όπου θα περάσει το ηλεκτρικό ρεύμα που θα ενεργοποιήσει τις εντολές γίνεται συνθετότερη - αφ' ενός, όλο και με περισσότερες τρύπες απ' όπου περνούν τα τρανζίστορς του ρεύματος,
αφ' ετέρου, για την εξουδετέρωση της παραγόμενης θερμότητας λόγω των πολλαπλών διαύλων των τρανζίστορς.
Ο μικροεπεξεργαστής "ζωντανεύει" με το ρεύμα. Κάθε εντολή στο πληκτρολόγιο, οποιαδήποτε κίνηση στον υπολογιστή, περνάει από τον μικροεπεξεργαστή με το ηλεκτρικό ρεύμα μέσω των τρανζίστορς (transistors).

Πληροφορίες άρθρου: Η. Κ. Κ. Φοιτητής, Τμήμα "Αρχιτεκτόνων Μικροεπεξεργαστών Υπολογιστών - ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος, Αγία Παρασκευή

Το σχέδιο του αρχιτέκτονα - μηχανικού του μικροεπεξεργαστή είναι απλοποιημένο όσο γίνεται με τη μέθοδο Μπουλ για να γίνεται αντιληπτό από τον μικροεπεξεργαστή (το κομπιούτερ καταλαβαίνει το 0 και το 1 στο μηδέν δεν περνάει ρεύμα, στο 1 περνάει). Υπάρχουν και οι διπλοί επεξεργαστές (2core) κάτι σαν δίδυμα κτίρια. Ο ένας εργάζεται μαζί με τον άλλο ταυτοχρόνως για να είναι γρηγορότερη η απόκριση στις εντολές. Στο στάδιο του "βομβαρδισμού" με τα ηλεκτρόνια στερεοποιείται ο μικροεπεξεργαστής και αποκτά τη συμπαγή του μορφή. Οι Ιάπωνες συνεργάζονται με την Ιντελ που είναι η πρωτοπόρος εταιρεία κατασκευής μικροεπεξεργαστών. Ακολουθούν και άλλες όπως AMD, Apple κλπ.

Στην Ελλάδα το μάθημα της Κατασκευής Μικροεπεξεργαστών, δεν διδάσκεται στη Σχολή Μηχανικών Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών αλλά είναι Μεταπτυχιακό - (Master). Οι φοιτητές που θέλουν να ειδικευτούν σ' αυτό, μπορούν να κάνουν το Mάστερ Μικροηλεκτρονικής στο Δημόκριτο όπου υπάρχει το τμήμα Μηχανικών Μικροεπεξεργαστών όπου οι φοιτητές προετοιμάζονται για το μάστερ επάνω στη Microprocessor Engineering - είτε για Μηχανικός (κατασκευής), είτε για Αρχιτέκτων (σχεδιαστής δια της μεθόδου Μπουλ: (περνάει δε περνάει ρεύμα) Μικροεπεξεργαστών), που θα τους δώσει τη δυνατότητα συνέχισης -αν επιθυμούν- για Διδακτορικό στην Αμερική όπου και τα καλύτερα Πανεπιστήμια για ειδίκευση στις αντίστοιχες ειδικότητες.

Intel Corporation - Silicon Valley

Μετά μπορούν ακόμη και δουλειά να πιάσουν στην Intel με μισθούς φυσικά τεράστιους - 140000 δολ το χρόνο (11666) το μήνα, ο μέσος μισθός!

Η κατασκευή του μικροεπεξεργαστή αποτελεί το ύστατο επίτευγμα της σύγχρονης τεχνολογίας. Βασίζεται στην τεχνολογία των Τρανζίστορς (διαβιβαστές ρεύματος) και στη Νανοτεχνολογία. Στην αρχή οι επεξεργαστές ήταν τεράστιοι σαν δωμάτια. Στη πορεία μίκραιναν και τέλος η χρησιμοποίηση τους στη τεχνολογία των προσωπικών υπολογιστών (personal computers) δημιούργησε τη σημερινή τεχνολογική τελειοποίηση δια των Μικροεπεξεργαστών (τσιπς) των υπολογιστών που επέτρεψε να μεταβληθούν σε σύγχρονους μικρούς εύχρηστους υπολογιστές για προσωπική - οικιακή αλλά και επαγγελματική χρήση.
Επίσης χρησιμοποιούνται σε όλα τα ηλεκτρονικά μέσα που απαιτούνται για κινητά τηλέφωνα, συσκευές οπτικο-ακουστικές, αεροπλάνα, αυτοκίνητα, καράβια, τρένα κλπ. Η δυσκολώτερη εφαρμογή τους βρίσκεται στον υπολογιστή λόγω των πολλών τρανζίστορς (30 δις!) που χρειάζεται. Είναι το εκπλκτικό Παρόν της Τεχνολογίας αλλά και αυτό ακόμη, υπόκειται σε δεσμεύσεις:

Πόσες τρύπες θα μπορεί να χωρέσει ένα φύλλο σιλικόνης για να διαπερνάται από το ρεύμα; Σήμερα διαπερνάται από τιάντα δις τρύπες, όμως το μέγεθος της επιφάνειας υπόκειται στη δέσμευση του χώρου. Το πόσες εντολές θα μπορούν να περάσουν στη σιλικόνη, από τους αντίστοιχους διαύλους των τρανζίστορς είναι δεδομένο.

Μετά θα ακολουθήσει το τέλος. Δεν θα υπάρχει άλλη περαιτέρω βελτίωση για καλύτερους και ισχυρότερους μικροεπεξεργστές. Η Τεχνολογία αυτή όσον αφορά στο σύγχρονα εύχρηστα κομπιούτερς θα έχει ολοκληρώσει πια την εξέλιξη της. Σήμερα το υλικό της σιλικόνης έχει φθάσει στο όριο του. Η Ιντέλ δεν θα μπορεί με το συγκεκριμένο υλικό που χρησιμοποιεί σήμερα - τη σιλικόνη, να βγάλει άλλον επεξεργαστή. Εκτός και αν κατασκευασθεί απ' τους Χημικούς, ένα νέο περισσότερο διατρήσιμο υλικό. Το μέλλον είναι μπροστά και θα δείξει!

Συμφωνία Απολύτου Υποταγής

Ο πρόεδρος της ΕΣ (European Council) Χέρμαν Βαν Ρομπάι (Herman Van Rompuy), ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μανυέλ Μπαρόζο (Jose Manuel Baroso) και ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ (Jean Claude Junker), αναμένουν ως την επόμενη σύνοδο του Γιούρογκρουπ (Eurogroup) να έχουν στα χέρια τους την επιστολή Σαμαρά πως συμφωνεί με την υλοποίηση της Συμφωνίας του διημέρου της 26ης-27ης Οκτωβρίου έως το 2015 - χρόνος μετά τις ελληνικές εκλογές - ως προς την οποία ο κ. Σαμαράς ζητά "τροποποιήσεις συγκεκριμένων πολιτικών" προκειμένου να εξαφαλιστεί "η επιτυχία του προγράμματος". Από αυτό συμπεραίνουν οι εταίροι πως μ' αυτή τη δήλωση η Συμφωνία καθίσταται μετέωρη από πλευράς Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, με "ημερομηνία λήξεως" την 19η Φεβρουαρίου - ημέρα ελληνικών εκλογών, και άρα επί της ουσίας, διαφορετικότερη από αυτή που θα θέλουν κάθε φορά να "πλασάρουν" μέσω της Τρόικας.. Έτσι μπορεί να ονομάζεται και "Συμφωνία Απολύτου Υποταγής"

Herman Van Rompuy

Ωστόσο, γνωρίζουν πολύ καλά πως η Συμφωνία έχει ήδη "αορίστως" διατυπωθεί - κανένας δε γνωρίζει τους ακριβείς όρους της ή και καθόλου δεν υπάρχει συγκεκριμένο πλαίσιο,κι έτσι η σπουδή τους για την επιστολή παντελώς και άνευ όρων αποδοχής της καθίσταται έωλη - αφήνοντας να εννοηθεί πως από ελληνικής πλευράς δεν υπάρχει κανένα απολύτως περιθώριο χειρισμών και διαπραγμάτευσης των όποιων μελλοντικών όρων ήθελαν προκύψει.. Άρα το θέμα τίθεται για μια "Μελλοντική Συμφωνία - Μνημόνιο" που θα εξελίσσεται ως το 2015 για να ανανεώνεται για όσες φορές ήθελε προκύψει από τις εκάστοτε οικονομικές συγκυρίες.
Λαμβανομένου υπ' όψιν πως αυτή η συμφωνία δεν έχει διευκρυνισθεί ή αποφασαφηνισθεί συνάγεται το συμπέρασμα πως οι Ευρωπαίοι Εταίροι δεν δέχουνται όχι απλώς κάποιες "τροποποιήσεις" αλλά κατ' ουσίαν ουδεμία παρέμβαση ή διατύπωση όρων από Ελληνικής πλευράς πράγμα που σημαίνει πως υποθηκεύεται το μέλλον της χώρας χωρίς τη σύμφωνο γνώμη της πολιτικής ηγεσίας που θα προκύψει από τις εκλογές επί των επιμέρους όρων που σίγουρα θα είναι προς το συμφέρον των ξένων συντακτών και όχι της ίδιας της χώρας.

Πάνω στο αίτημα της επιστολής οι αρχηγοί των Βρυξελλών είναι ανένδοτοι καθώς και ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι (Mario Dragi).
Αρχικό άρθρο

Με επίκεντρο την περιβόητη επιστολή το ζήτημα της μεταβατικής κυβέρνησης και της 6ης Δόσης καθίσταται μετέωρο ως το βήμα του πληγωμένου πελαργού. Εαν δεν πατήσει εδώ φρένο θα ακολουθήσουν και άλλα δηλώνει ο εκ των συνεργατών του κ. Σαμαρά Φαήλος Κρανιδιώτης. Φωτό πηγή

Οι φύλακες της Ανατολίας

Ο συγγραφέας Πασχάλης Λαμπαρδής, που πέρυσι εξέδωσε το μυθιστόρημα «Η Κοιλάδα των Σπαθιών» (εκδόσεις Πατάκη), μας διηγείται την ιστορία του προηγούμενου βιβλίου του «Οι Φύλακες της Ανατολίας», που κυκλοφόρησε από τον ίδιο εκδοτικό οίκο το 2005

• Πασχάλης Λαμπαρδής: "Σα να με καλούσαν οι ήρωες μου να τους ζωντανέψω"

Κατ' αρχάς πιστεύω ότι ένας συγγραφέας θα πρέπει από μόνος του να αποτελεί ένα βιβλίο, άλλωστε ό,τι είναι ο καθένας, αυτό περνά και στην προσωπική του ζωή. Έχω εκδώσει τέσσερα βιβλία και όλα σχεδόν κρύβουν πίσω τους τη δική τους ιστορία. To προηγούμενο όμως, "Οι Φύλακες τns Ανατολίας", κρύβει όντως ένα άλλο βιβλίο, για τον τρόπο που προέκυψε, αλλά και για όσα βίωσα κατά τη διάρκεια συγγραφής του.

Πριν πέντε χρόνια περίπου είχα μεταβεί για πολλοστή φορά στην Κωνσταντινούπολη, να συνεχίσω ένα μυθιστόρημα που έγγραφα εκείνη την εποχή. Τότε, κατά περίεργες συνθήκες, μου έκλεψαν το χαρτοφύλακα, όπου μέσα εκτός των άλλων (διαβατήριο, χρήματα και άλλα προσωπικά αντικείμενα) υπήρχαν όλα τα χειρόγραφα του νέου βιβλίου μου. Βρέθηκα σε απόγνωση, πρώτον γιατί έχανα κάτι πολύτιμο για μένα και κατά δεύτερον γιατί αναρωτιόμουν μήncos n κλοπή δεν ήταν τυχαία, αλλά πραγματοποιήθηκε από τις αρχές του τόπου μόνο και μόνο για να δουν τι καπνό φουμάρω, γιατί ήδη βρισκόμουν οε μια ελεγχόμενη κατάσταση.

Εν τοιαύτη περιπτώσει θεώρησα το συμβάν ένα σημάδι να αφήσω αυτό το βιβλίο, μιας και ήταν αδύνατον να το ξαναγράψω. Ξεκίνησα λοιπόν ένα άλλο, αλλά και πάλι ένιωθα ένα απροσδιόριστο κενό. Ώσπου λίγο αργότερα έτυχε να διαβάσω ένα ποίημα του 19ου αιώνα, αγνώστου ποιητή,
αφιερωμένο στον Σουλεϊμάν αγά ή με το χριστιανικό όνομα Γεωργέ, που ζούσε πάνω στα βουνά των Ποντικών Άλπεων. To ποίημα αυτό έπεσε στα χέρια μου από μια άγνωστη γυναίκα και n συγκυρία ήταν τέτοια, που μ' έκανε να αισθανθώ ότι με επισκέπτεται n Ιστορία, γιατί n ίδια ήταν απόγονος του Σουλεϊμάν. Οι στίχοι του με γέμισαν εικόνες ένιωσα μια περίεργη ταύτιση μαζί του και κάτι πολύ δυνατό να με διεγείρει σαν να με καλούσαν οι ήρωες να τους ζωντανέψω. Η επιρροή του ήταν τέτοια που διέκοψα το μυθιστόρημα που έγραφα και προσηλώθηκα στα νέα δεδομένα.

Ανέτρεξα οε πηγές και ερευνητικά κέντρα και ξεκίνησα να συναντήσω την πορεία των ηρώων μου, αναζητώντας τα ίχνη τους από το δρόμο του μεταξιού μέχρι τη ρωσική γη και τους ανθρώπους που άφησαν πίσω τους. Ενώ ταυτόχρονα αποσκοπούσα να ανακαλύψω ένα κρυφό κόσμο με ελληνική
κληρονομά που ζει διάσπαρτος στην Ανατολία. Ταξίδεψα σχεδόν στα περισσότερα μέρη που περιγράφονται μέσα στο βιβλίο και μάλιστα κάτω από αντίξοες συνθήκες. Πιστεύω πως οι περιγραφές μου θα ήταν μισές, εάν δεν επισκεπτόμουν όλους αυτούς τους τόπους. Τα μέρη εκεί προκαλούν τις
αισθήσες, που οε ξεσηκώνουν και σε κάνουν να βλέπεις με διαφορετική διάσταση τη ζωή, ειδικά στα ψηλά, όπου κατοικούσαν οι ήρωές μου, ένιωθαν να ζουν πάνω από τα σύννεφα.

Συνάντησα την αγριάδα της Μαύρης Θάλασσας, όπως και του Καυκάσου, όπου αισθάνθηκα και τον μεγαλύτερο κίνδυνο, γιατί τα μέρη εκεί έχουν καταληφθεί από δυσήνιες φυλές. Τον κίνδυνο βέβαια τον αισθανόμουν οε κάθε βήμα μου, γιατί είναι ενοχλητικό για κάποιους να ανακινείς τέτοια ζητήματα. Βρήκα όμως και ανθρώπους που ζούσαν περιμετρικά γύρω από ερειπωμένα μοναστήρια, οι οποίοι μου άνοιξαν τα σπίτια τους και τις καρδιές τους - είδα να ανοίγουν παραπετάσματα οε κάμαρες και να εμφανίζονται εικόνες και προσκυνητάρια. Μου μίλησαν για τη ζωή τους και για τη βαριά κληρονομιά που κουβαλούσαν αιώνες τώρα, n οποία τους καθήλωσε εσαεί σ' αυτή τη μοίρα και μοιάζουν να είναι πραγματικά φύλακες της Ανατολίας. Και μόνο όσα έζηοα σια ταξίδια μου αποζημιώνουν όλη την προσπάθεια των δύο χρόνων που πέρασα για να ολοκληρώσω το βιβλίο.

Μετά την κυκλοφορία του υπήρξε ενδιαφέρον από κάποιους έγκριτους εκδοτικούς οίκους της Τουρκίας να εκδώσουν το βιβλίο. Μεταφράστηκε, μόνο που n διαδικασία έκδοσής του σταμάτησε στο τυπογραφείο, λόγω λογοκρισίας, μερικές εβδομάδες πριν την προγραμματισμένη παρουσίαση του στην έκθεση βιβλίου της Κωνσταντινούπολης.

Ο Πασχάληε Λαμπαρδής ζει στη Θεσσαλονίκη και τα τελευταία χρόνια, έχοντας εγκαταλείψει κάθε άλλη επαγγελματική του δραστηριότητα, ασχολείται με τη συγγραφή βιβλίων. Μέχρι τώρα εκδόθηκαν τα εξής: "Υπόθεση ζωής" {εκδ. Μάλλιαρης, 1997), "Ο Ταξιδευτής του Βοσπόρου" (εκδ. Ιωλκός, 2002), στο οποίο απονεμήθηκε το βραβείο "Λογοτεχνίας και Πνευματικών Αξιών" από την Ελληνική Εταιρεία Χριστιανικών Γραμμάτων, "Οι Φύλακες της Ανατολίας" (εκδ. Πατάκη, 2005 σελ. 536) και "Η Κοιλάδα των Σπαθιών" (εκδ. Πατάκη, 2008), ένα βιβλίο όπου n λογοτεχνία συναντά τη φιλοσοφία και την ιστορία και αποτελούν ένα κοινό πλαίσιο, ώστε να φανεί ένα πανόραμα του βυζαντινού κόσμου.

Πηγές → www.clipnews.gr Δημοσίευση εφημερίς Μακεδονία, 4/4/'09 - Πατάκης - Λαμπαρδής

Bob Marley - Κουκίδα μακρινή στην άμμο της Καραϊβικής

Ο Τζαμαϊκανός αυτός τραγουδιστής, ένας εκ των κύριων εκπροσώπων της μουσικής reggae, γαλούχησε με τη μουσική και τη παρουσία του δυο ολόκληρε γενιές - εκείνες των 70s και 80s. Ρυθμός, μελωδία, στίχοι πολιτικοποιημένοι που προσδοκούσαν σε μια γενιά που θα 'ρχόταν και θα συμφιλίωνε όλες τις αντιθέσεις των ανθρώπων. Μια γενιά όπου δε θα υπήρχε ο διαχωρισμός: Λευκοί - μαύροι, πλούσιοι - φτωχοί, βίλλες - φαβέλες, δεξιοί - αριστεροί, γηγενείς - μετανάστες, κοκ. Όλοι θα ήταν άνθρωποι πρώτα απ' όλα που θα χαίρονταν τον ήλιο τη θάλασσα τον αέρα της γης - χωρίς μίση, πολέμους, διακρίσεις, ανισότητες που σοκάρουν: Ρακένδυτοι, άστεγοι, άρρωστοι στα ράντζα, τοξικαμανείς, τρελοί που παραμιλούν στους δρόμους, μετανάστες στα φανάρια, ζητιάνοι κοκ.

Αντ' αυτού όμως προέκυψε ο οικονομικός πόλεμος που θα επιδεινώνει ολοένα τα παραπάνω φαινόμενα τείνοντας να καθυποτάξει όλους τους ανθρώπους κάτω από μια αδυσώπητη παγκόσμια οικονομική εξουσία, όπου τα μεσαία και χαμηλότερα στρώματα - που απολάμβαναν μέχρι πρό τινος μια σχετική ευημερία, θ' αρχίσουν να τη χάνουν. Στόχος αρχικός: Οι αδύναμοι της Οικονομίας.

Οικία Bob Marley - Nine Mile Jamaica

Στη νέα τάξη αυτή καλό θα είναι όλοι οι άνθρωποι να υποταχτούν, γιατί αλλιώς επαπειλούνται με μια βίαιη χρονικά ισοπέδωση που θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε πλήρη εξαθλίωση και αποστέρηση όλων των κατακτημένων δικαιωμάτων. Αντί για ισονομία και ισότητα η πλήρης ισοπέδωση: Όλοι θα εξαθλιώνονται - όσο φυσικά δεν θα υποτάσσονται στους κανόνες - διαταγές της. Η νέα τάξη θα ελέγχει όλες τις χώρες "που ασθενούν" με ενδιαφέρουσες γι' αυτήν πλουτοπαραγωγικές πηγές, καθώς και τους ανθρώπους που στο μεταξύ θα έχει καταστήσει απόλυτους υπηρέτες των συμφερόντων της.
Μια νέα "κουτσουρεμένη" ευημερία και τάξη θα αποκτηθεί μετά από τη σταδιακή "συμμόρφωση" όλων, υπό τις διαταγές της απρόσωπης παγκόσμιας εξουσίας των Τραπεζών και δη των Αγορών. Ο Bob Marley και το μήνυμα του θα απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον ορίζοντα των ανθρώπων που θα ζητούν χωρίς να λαμβάνουν - παρά το ελάχιστο ή το κανένα —έως ότου γίνει μια μακρινή κουκίδα στην άσπρη σα ζάχαρη άμμο της μακρινής Καραϊβικής.
Video: I shot the sheriff but I didn't shoot no deputy | Bob Marley: St Ann Jamaica 1944 - Miami Florida 1981 (37) | Bob Marley Official Site